روایت دردناک روزنامه‌نگار مشهور آلمانی از «میانمار»

سه شنبه 2 آبان 1396 - 15:5:6
روایت دردناک روزنامه‌نگار مشهور آلمانی از «میانمار»

تهران- الکوثر: یک روزنامه‌نگاران مشهور آلمانی در جریان سفر به میانمار شرایط اسف‌بار اقلیت روهینگیا را غیر قابل وصف توصیف و نکات مهمی بیان کرد.

به گزارش پایگاه شبکه الکوثر،  «یورگن تودهوفر» در گفت‌وگو با روزنامه آلمانی «فرانکفورتر روندشاو» گفت: «ما در بسیاری از کمپ‌های مربوط به پناهجویان و بیمارستان‌ها بودیم. من در سفرهای قبلی‌ام اردوگاه‌های زیاد و مردم درمانده فراوانی دیده بودم. اما آنچه در مرز میانمار شاهد آن بودیم، به عبارتی ساده وضعیتی غیر قابل توصیف بود. بدترین چیز این بود که مردم کاملا نا‌امید بودند.

وی با بیان اینکه به نظرم همه اتفاقات برنامه‌ریزی شده است، تصریح کرد: مسلمانان میانماری در سرپناه‌هایی زندگی می‌کنند که فقط از میله و ورق‌های پلاستیکی ساخته شده‌ است. آنها اغلب بدون هیچ چیزی روی زمین می‌خوابند و این در شرایطی است که در این وقت سال باران‌های شدیدی می‌بارد و این به خودی خود مسئله‌ای است که بیماری‌های سخت دیگری همه‌گیر نشوند. کمک‌های بشردوستانه وجود دارد اما کافی نیست. حتی در بیمارستان‌ها هم امکانات کافی نیست و برخی از بیماران روی زمین می‌خوابند».

وی افزود: «ما از خاک بنگلادش شاهد ستون‌های بلند دود در میانمار بودیم و من می‌خواستم خودم اوضاع را (از نزدیک) ببینم. ما در عبور از مرز میانمار وارد روستایی شدیم و دیدیم که همه چیز سوخته است؛ خانه‌ها، درختان، زمین و احتمالا مردم دیگر نمی‌توانند به این منطقه بازگردند چرا که زیر ساخت‌های زندگی آنها نابود شده است.

این روزنامه نگار آلمانی گفت: خشونت نظامیان میانماری علیه روهینگیاها حدومرز ندارد. من در بیمارستان‌ها کودکانی را دیدم که در پی شلیک گلوله زخمی شده بودند. دختربچه‌ای شش ساله‌ای در بیمارستانی دیدم که پایش از ران تا زانو زخم ناشی از سوختگی داشت و این زخم مربوط به زمانی می‌شد که کلبه آنها به آتش کشیده شده بود و او هنوز خواب بود. به زنان تجاوز شده و گزارش‌هایی که از پناهجویان به ما رسید، بسیار تلخ بود؛ از دید من همه اینها به این معنی است که چنین اقداماتی برنامه‌ریزی شده علیه روهینگیاها صورت می‌گیرند.»

روزنامه‌نگار آلمانی در ادامه صحبت‌های خود همچنین گفت: «من از بسیاری از مسلمانان روهینگیایی ازآرزوی شان پرسیدم و تقریبا همه گفتند که می‌خواهند در شرایطی که  امنیت و حقوق برابر داشته باشند، به وطنشان باز گردند. من به یاد صحبت‌هایم با زنی 20 ساله می‌افتم که همسرش را از دست داده بود و دختر کوچکی داشت. از او پرسیدم که چه رویایی دارد و او سرش را تکان داد و به من گفت که اینجا هیچکس رویا ندارد و وقتی از او پرسیدم که چه آرزویی برای آینده دارد گفت که امیدوار است که دخترش چیزی برای خوردن و پوشیدن داشته باشد و کمی هم امنیت بر قرار باشد. این همه خواسته آن زن بود».

 

برای دسترسی به اخبار  جهان اسلام  اینجا کلیک کنید 

 لینک عضویت در کانال تلگرام الکوثر فارسی 

دسته بندی :