رحلت حضرت محمد (ص)؛ در سوگ پیامبر خوبی‌ها+مداحی

سه شنبه 15 آبان 1397 - 14:44:33
رحلت حضرت محمد (ص)؛ در سوگ پیامبر خوبی‌ها+مداحی

28 صفر سال 11 هجری آخرین رسول خدا، حضرت محمد (ص) در سن 63 سالگی در شهر مدینه وفات یافتند و در همان شهر به خاک سپرده شدند.

تهران- الکوثر:  بنا بر روایات متواتر حدود 4 دهه بعد از وفات پیامبر در 28 صفر سال 50 هجری نواده گرامی ایشان، امام حسن مجتبی (ع) نیز توسط مزدوران معاویه به شهادت رسیدند. فقدان رسول گرامی اسلام، و نیز نواده گرامی ایشان اندوهی بزرگ و حادثه‌ای سخت برای جامعه اسلامی بود. 

قرآن کریم در آیات خود، رسول خدا (ص) را سراج منیر (چراغ  فروزان) در مسیر رستگاری خواند و او را رحمتی برای جهانیان، و الگو و اسوه چگونه زیستن معرفی کرد. 

همچنین یاد آورشد که آخرین فرستاده الهی اگرچه متصل به نیروی وحی الهی است، انسانی است که در نیاز به خوراک و پوشاک، ازدواج، بیماری و پیری مانند دیگر افراد بشر است و  اینک نیز زمان آن رسیده که چون سایر انسانها دعوت حق را لبیک گوید.

آن حضرت در آخرین حج خود، هنگام رمی جمرات فرمود: "مناسک خود را از من فرا گیرید، شاید بعد از امسال دیگر به حج نیایم و هرگز مرا دیگر در این جایگاه نخواهید دید."

رسول اکرم (ص) در روزهای آخر زندگی خود بیمار شد. درحال بیماری به مسجد رفت و پس از انجام نماز صبح فرمود:

"ای مردم! آتش فتنه‌ها شعله ور گردیده و فتنه‌ها همچون پاره های امواج تاریک شب روی آورده است. من در روز رستاخیز پیشاپیش شما هستم و شما در حوض کوثر بر من در می آئید. آگاه باشید که من درباره ثقلین ( کتاب خدا و اهل بیتم ) از شما می پرسم، پس بنگرید چگونه پس از من درباره آن دو رفتار می‌کنید، زیرا که خدای لطیف و خبیر مرا آگاه ساخته که آن دو از هم جدا نمی‌شوند تا مرا دیدار کنند. آگاه باشید که من آن دو را در میان شما به جای نهادم. بر ایشان پیشی نگیرید که از هم پاشیده و پراکنده خواهید شد و درباره آنان کوتاهی نکنید که به هلاکت می رسید."

آنگاه پیامبر (ص) با زحمت به سوی خانه اش به راه افتاد.

مردم با چشمانی اشک آلود آخرین فرستاده الهی را بدرقه می‌کردند، اما او در حال بیماری نیز اطرافیان خود را درباره رسیدگی به مردم و توجه به حقوق آنها سفارش می‌کرد.

سپس به حاضران فرمود: "برادر و دوستم را بخواهید به اینجا بیاید."

«ام سلمه» همسر پیامبر (ص) گفت: "علی را بگویید بیاید، زیرا منظور پیامبر جز او کس دیگری نیست."

هنگامی که علی آمد، پیامبر به او اشاره کرد که نزدیک شود. آنگاه علی (ع) را در آغوش گرفت و مدتی طولانی با او راز گفت تا آنکه از حال رفت و بیهوش شد.

با مشاهده این وضع، نواده‌های پیامبر (ص) حسن و حسین (ع) به شدت گریستند و خود را روی بدن رسول خدا (ص) افکندند. علی (ع) خواست آن دو را از پیامبر (ص) جدا کند. پیامبر (ص) به هوش آمد و فرمود: "علی جان آن دو را واگذار تا ببویم و آنها نیز مرا ببویند، آن دو از من بهره گیرند و من از آنها بهره گیرم."

سرانجام  رسول خدا صلی الله علیه و آله به دیار حق شتافت. رسول خدا در حالى جان سپرد که سر در دامن على بن ابى طالب (ع) داشت.

على علیه السلام، رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله را به اطرافیان خبر داد. رحلت پیامبر اکرم (ص) برای حکومت اسلامی و امت اسلام حادثه‏ ای گران و جانسوز بود. به تعبیر علی (ع)، این امر چندان سخت بود که گویی در و دیوار خانه فریاد می‏ زد.

وی فرمود: "پدر و مادرم فدایت ای پیامبر خدا، با مرگ تو رشته‏ ای پاره شد که در مرگ دیگران چنین قطع نشد و آن نبوت و فرود آمدن پیام و اخبار آسمانی بود. مصیبت تو دیگر مصیبت دیدگان را تسلی دهنده است. از طرفی این یک مصیبت همگانی است که عموم مردم به خاطر تو عزادارند. اگر نبود که امر به صبر و شکیبایی فرموده‏ ای و از بی‏تابی نهی نموده ‏ای، آنقدر گریه می‏ کردم که اشک هایم تمام شود. و این درد جانکاه همیشه در من می‏ ماند و حزن و اندوهم دائمی می‏ شد. که همه اینها در مصیبت تو کم و ناچیز است."

پیامبر بزرگوار اسلام توانسته بود در مدت کمی علاوه بر ایجاد الفت و اخوت و صفا و صمیمیت ‏بین مردم، حکومتی عدل گستر و نظامی قانونمند را پی ریزی کند که مردم خصوصاً طبقه عامه از آن بهره‏ مند باشند. 

علی (ع) در این باره فرمود:

"حال به نعمت‌های بزرگ الهی که به هنگامه بعثت پیامبر اسلام (ص) بر آنان فرو ریخت، بنگرید که چگونه اطاعت آنان را به دین خود پیوند داد و با دعوتش آنها را به وحدت رساند. چگونه نعمت‌‏های الهی بال‌های کرامت‏ خود را بر آنان گستراند و جویبارهای آسایش و رفاه برایشان روان ساخت و تمام برکات آیین حق، آنها را در بر گرفت. در میان نعمت‏ها غرق شدند و در خرمی زندگانی شادمان. امور اجتماعی آنان در سایه حکومت اسلام استوار شد، در پرتو عزتی پایدار، آرام یافتند و به حکومتی پایدار رسیدند. آنگاه آنان حاکم و زمامدار جهان شدند و سلاطین روی زمین گردیدند و فرمانروای کسانی شدند که در گذشته حاکم بودند و ..."

اقدامات حضرت محمد، پراهمیت‌ترین موفقیت‌های تاریخ بشری

اقدامات حضرت محمد (ص) در ۲۳ سال پیامبری خویش، به عنوان پر اهمیت‌ترین موفقیت‌های تاریخ بشری، به‌شمار می‌آید.

ایشان جامعه جدیدی را شکل داد، عربستان را در یک ساختار سیاسی اجتماعی مبتنی بر قرآن متحد کرد و امپراتوری از ایمان در قلب و ذهن معتقدان خود ایجاد کرد. این پیروان، پیام او را به دورترین نقاط دنیا منتقل کردند. بنابراین می‌توان ادعا کرد که تاثیر حضرت محمد (ص) در تاریخ به اندازه هر چیزی که در صفحات تاریخ انسانی ثبت شده است، عمیق و موثر بود.

ویژگی مهمّ تمدّنی که پیامبر آن را بنیان نهاد، اصل مدارا و نرمی بود که آن را به جای تعصّب‌های قومی و دینی دنیای آن روز، در جهان مطرح ساخت. رسول خدا با ارائه راه میانه و اعتدال در روش و منش، موجب گسترش دانش‌ها، فنون و صنایع بشری شد.

اقدام‌های پیامبر (ص) در زمینه تاسیس جامعه‌ای متمدّن با دولتی متمرکز و سازمان‌ها و نهادهای سیاسی، حقوقی و قضایی با قوانین روشن و راهگشا، به تغییر ساختارهای جامعه جاهلی انجامید و پایه‌های تمدّنی اصیل، خلاّق و فراگیری را بنیان نهاد، به نحوی که جوامع اسلامی و انسانی، از دستاوردهای مادّی و معنوی آن هنوز هم بهره‌مند می‌گردند.

«ویل دورانت» مورخ و نویسنده آمریکایی در کتاب تاریخ تمدن می‌نویسد:

"محمد از قبایل بت پرست و پراکنده در صحرا امتی واحد به وجود آورد. برتر و بالاتر از دین یهود و دین مسیح و دین قدیم عربستان، آیینی ساده و دینی روشن و نیرومند با معنویاتی که اساس آن شجاعت قومی بود پدید آورد، که در طی یک نسل در یک صد معرکه نظامی پیروز شد و در مدت یک قرن یک امپراتوری عظیم و پهناور به وجود آورد و در روزگار ما نیروی مهمی است که بر یک نیمه جهان نفوذ دارد."

«پیرسیمون لاپلاس» منجم و ریاضی­دان معروف فرانسوی نیز معتقد است:

"گرچه ما به ادیان آسمانی عقیده نداریم، ولی آیین حضرت محمد و تعالیم او دو نمونه اجتماعی برای زندگی بشریت است. بنابراین اعتراف می­‌کنیم که ظهور دین او و احکام خردمندانه‌­اش بزرگ و با ارزش است و به همین جهت از پذیرش تعالیم حضرت محمد بی نیاز نیستیم."

توحید، نخستین پیام همه پیامبران الهی

اینک، اگرچه رسول گرامی اسلام در میان ما نیست، اما پیام او همان پیام توحید است که جهان را روشن و زیبا می‌کند. این نخستین پیام همه پیامبران الهی بوده است. یعنی تکیه نکردن به هیچ قدرتی جز قدرت و عظمت خدا؛ و نپذیرفتن بی ‏عدالتی و ستم.

خداوند  در آیه ۲۵ سوره انبیاء می‌فرماید: "پیش از تو هیچ پیامبری نفرستادیم، مگر آن که به وی وحی کردیم که معبودی جز من نیست، پس تنها مرا پرستش کنید."

آن هنگام که پیامبراکرم (ص) با جامعه ای فرو رفته در جهل، تندی، خشونت ورزی و فقدان حلم روبرو شد، علی(ع) از ایشان پرسید: "راه و رسم و سنت شما در تغییر دادن مردم جامعه جاهل چیست؟ پیامبر(ص) فرمود: «محبت، بنیاد و اساس روش و سنت من است."

امروز نیز جهان ما نیازمند اخلاق و مهرورزی برای ایجاد جامعه‌ای عاری از خشونت و افراطی‌گری است. این نیاز با بهره گیری از تعالیم و آموزه‌های پیامبر اسلام امکان‌پذیر است. پیامبری که وجودش پر رحمت، سراسر محبت، صبور، بزرگوار و بخشنده بود و با همین خلق و خو در دلهای میلیونها انسان نفوذ یافت.

آیا مایل به نظردهی می باشید؟

* باقیمانده : (1000) حرف