سوره ای که شما را از غضب خداوند در امان نگه می دارد+متن و ترجمه+ترتیل استاد منشاوی

سه شنبه 30 مهر 1398 - 18:25:20

سوره بلد نودمین سوره جزء سی ام و از سوره‌های مکی قرآن است. این سوره با سوگند به بلد که اشاره به سرزمین مکه دارد، آغاز می‌شود به همین دلیل آن را بلد نامیده‌اند.

تهران- الکوثر: خداوند در سوره بلد به این می‎پردازد که زندگی انسان در عالم دنیا پیوسته با رنج عجین است و در بخش دیگر با شمردن برخی از نعمت‌ها به ناسپاسی انسان در مقابل این نعمت‌ها اشاره می‌کند. در سوره بلد باارزش‌ترین اعمال انسان آزادسازی برده‌ها، غذادادن و کمک به بینوایان معرفی شده است.

ابوبصیر از امام صادق (ع) روایت کرده هر کس سوره بلد را در نماز واجبش بخواند در دنیا به صالح بودن معروف شود و در آخرت به اینکه نزد خداوند جایگاهی ویژه دارد شهرت یابد و از رفیقان پیامبران و شهیدان و صالحین خواهد بود ابی بن کعب از قول رسول خدا (ص) آورده هر کس سوره بلد را قرائت کند خداوند او را از غضب خود در روز قیامت ایمن می‌دارد و از گردنه‌های سخت سفر آخرت نجات می‌ دهد.

در تفسیر برهان برای قرائت این سوره خواصی چون ایمنی نوزاد (اگر این سوره در نوشته‌ای همراهش باشد) و همچنین درمان بیماری‌های تنفسی اگر آب نوشته آن استنشاق شود، ذکر شده است.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۱﴾

سوگند به اين شهر (۱)

وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۲﴾

و حال آنكه تو در اين شهر جاى دارى (۲)

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿۳﴾

سوگند به پدرى [چنان] و آن كسى را كه به وجود آورد (۳)

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿۴﴾

براستى كه انسان را در رنج آفريده‏ ايم (۴)

أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿۵﴾

آيا پندارد كه هيچ كس هرگز بر او دست نتواند يافت (۵)

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا ﴿۶﴾

گويد مال فراوانى تباه كردم (۶)

أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿۷﴾

آيا پندارد كه هيچ كس او را نديده است (۷)

أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ ﴿۸﴾

آيا دو چشمش نداده‏ ايم (۸)

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿۹﴾

و زبانى و دو لب (۹)

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿۱۰﴾

و هر دو راه [خير و شر] را بدو نموديم (۱۰)

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿۱۱﴾

و[لى] نخواست از گردنه [عاقبت‏ نگرى] بالا رود (۱۱)

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿۱۲﴾

و تو چه دانى كه آن گردنه [سخت] چيست (۱۲)

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿۱۳﴾

بنده‏ اى را آزادكردن (۱۳)

أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿۱۴﴾

يا در روز گرسنگى طعام‏ دادن (۱۴)

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿۱۵﴾

به يتيمى خويشاوند (۱۵)

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿۱۶﴾

يا بينوايى خاك‏نشين (۱۶)

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿۱۷﴾

علاوه بر اين از زمره كسانى باشد كه گرويده و يكديگر را به شكيبايى و مهربانى سفارش كرده‏ اند (۱۷)

أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿۱۸﴾

اينانند خجستگان (۱۸)

وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿۱۹﴾

و كسانى كه به انكار نشانه‏ هاى ما پرداخته‏ اند آنانند ناخجستگان شوم (۱۹)

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ ﴿۲۰﴾

بر آنان آتشى سرپوشيده احاطه دارد (۲۰)

 

آیا مایل به نظردهی می باشید؟

* باقیمانده : (1000) حرف