راه برخورداری از عفو و آمرزش خداوند، چیست؟ + صوت

پنج شنبه 15 آبان 1399 - 16:33:37

حضرت امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه 22 سوره مبارکه نور، به روشنی راه برخوردار شدن از عفو و آمرزش خداوند متعال را به انسان ها آموخته است.

تهران- الکوثر: در آیه 22 سوره مبارکه نور این گونه آمده است: 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

وَلَا یَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْکُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ یُؤْتُوا أُولِی الْقُرْبَىٰ وَالْمَسَاکِینَ وَالْمُهَاجِرِینَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ ۖ وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا ۗ أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ

و نباید صاحبان ثروت و نعمت از شما درباره خویشاوندان خود و در حق مسکینان و مهاجران راه خدا از بخشش و انفاق کوتاهی کنند، باید مؤمنان عفو و صفح پیشه کنند و از بدی‌ها درگذرند، آیا دوست نمی‌دارید که خدا هم در حق شما مغفرت (و احسان) فرماید؟ و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. 

امام صادق (ع) در تفسیر آیه 22 سوره نور فرمودند: «عفو درهنگام قدرت از سنّت‌های پیامبران و پرهیزگاران می‌باشد، حقیقت عفو آن است که از رفیقت درگذری و چیزی را ظاهر نکنی و سخن ناروای او را فراموش نمایی و از اصل قضیّه در باطن خود چیزی نگه نداری و بر احسان خود به آن بیفزایی.

کسی به این مقام نخواهد رسید مگر اینکه خداوند از او در گذشته باشد و گناهان گذشته و آینده او را مورد رحمت قرار داده باشد و او را به کرامت خود زینت بخشد، از انوار خود بر او بپوشاند.

عفو و غفران دو صفت از صفات خداوند هستند، که آن‌ها را در میان بندگان خود به ودیعه نهاده است تا مردم به اخلاق خداوند متخلّق گردند و خداوند فرموده است: «وَ لْیَعْفُوا وَ لْیَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ یَغْفِرَ اللهُ لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ».

کلمه‌ی «یَأْتَلِ» از ریشه «الو» به معنای کوتاهی کردن و یا از «الی» به معنای سوگند یاد کردن است. «عفو» به معنای بخشیدن است و «صَفح» به معنای نادیده گرفتن که مرحله بالاتر از عفو است. بعضی گفته اند که «صفح» آن عفوی است که در آن ملامت نباشد.

در آیات قبل از کسانی که تهمت می‌زنند به شدّت انتقاد شد، بعضی از اصحاب سوگند یاد کردند که به افراد تهمت زن هرگز انفاق نکنند، اما این آیه می‌فرماید: به خاطر لغزش‌های قبل، محرومان را بی نصیب نگذارید. (شأن نزول)

پیام‌های آیه ۲۲ سوره نور: 

1- مرفهین در برابر محرومان مسئول هستند. «وَ لا یَأْتَلِ أُولُوا الْفَضْلِ»

2- مهم‌تر از انفاق، استمرار آن و خسته نشدن از آن و کوتاهی نکردن در آن است. «وَ لا یَأْتَلِ»

3- در انفاق، هم از وسعت مالی و هم از امکانات دیگران استفاده کنید. «أُولُوا الْفَضْلِ ... وَ السَّعَهِ»

4- در کمک کردن، بستگان اولویّت دارند. «أُولِی الْقُرْبی»

5- در پیمودن مراحل کمال، بلند همّت باشید وبه حداقل اکتفا نکنید. ابتدا کلمه‌ی «عفو» آمده، در مرحله‌ی بالاتر «صفح» آمده است. «وَ لْیَعْفُوا وَ لْیَصْفَحُوا»

6- کسی که دیگران را ببخشد، به بخشش الهی نزدیکتر است. (عفو و گذشت وسیله‌ی جلب مغفرت الهی است) «أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ یَغْفِرَ اللّهُ لَکُمْ»

7- هدف از عفو و گذشت از دیگران، کسب مغفرت خدا باشد، نه چیز دیگر. «أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ یَغْفِرَ اللّهُ لَکُمْ»

8- در شیوه‌ی تبلیغ، از احساسات وعواطف مردم کمک بگیریم. «أَ لا تُحِبُّونَ»

9- رهبران دینی باید مردم را به انفاق و عفو و گذشت تشویق کنند. 


برای اطلاع از آخرین خبرهای ایران و جهان اینجا کلیک کنید

از صفحه ندای نور الکوثر فارسی هم دیدن کنید

آیا مایل به نظردهی می باشید؟

* باقیمانده : (1000) حرف